Os días ocultos (nesta hora sen voz)

Ourense, 31 de agosto de 2006

Querido Daniel:

Esta mañá recibín a novela e lina dun tirón. Agora estou a relela (degustala) de novo. A primeira conclusión á que chego é que ti es un narrador nato. Naciches para escribir, dáseche a narración e chegarás moi lonxe na literatura. Iso está claro.

Eu encóntrome en tódalas liñas do texto, mesmo na viaxe (allea a min) pola Galicia ardida, porque os sentimentos que ti expresas alí son tamén os mesmos que eu sentín cando crucei (en distinta ocasión) por aquel inferno.

No resto, como xa é a miña propia realidade, mireime nela como nun espello. Non sei como puideches entrar nos datos que eu, deslabazadamente, che din e ilos descifrando, ordenando e expresando tan desde dentro e tan literariamente. Cousas que eu xa tiña esquencidas afloraron de novo á memoria como se me acabasen de acontecer. Foi para min coma un milagre.

En fin, trátase dunha realidade que ti soubeches transfigurar literariamente, para disfrute de calquera lector. A miña sincera noraboa.
Penso que xa axiña lle darás remate tamén ó teu estudo lingüístico e que che quedará xa máis tempo para meterte de cheo na novela que tentas escribir. Xa me irás contando.

Unha forte aperta. Campio.